من، همین من، خودِ خودم کجای زندگیم هستم؟من چقدر اهمیت دارم برای خودم، برای بقیه؟ همیشه فدای غیر شدن، لذتاز لذت ها محروم شدن برای آرامش دیگران... مراعات، کوتاه آمدن، حرف نزدن، بغض کردن، بخشیدن و... به بهای اینکه کسی دلگیر نشود پاسخش حالا توقعات ریز و درشت دیگران است از ما! من کجای زندگی خودم هست؟ من ...

یه زمانی کلی دوست و رفیق دور و برم بود که از داشتن شون خوشحال بودم اما الان خوب هاشون رفتند و درگیر زندگی هاشون شدند و بدهاشون دلم رو سوزوندن و بدجور نارفیقی کردند. یه وبلاگ نویسی بود که خیلی قبولش داشتم و بنظرم خیلی آدم حسابی بود اما گند زد به هر چی فکر مثبت راجع بهش داشتم، یه هم اتاقی خوابگاهی داش...

حداقلی ترین حقم این بود بتونم دردم رو بگم ولی من فقط مزاحمم

چه طاقتی دارم من که با ایمهمه زجر هنوز زنده ام

قبلا یه بار توهمین وب گفتم گه دوستی در پاسخ این حرفم که خدا دوستم نداره بهم گفته بود تو اراده و خلق خدایی! یعنی خدا من رو خواسته، خواسته تا باشم تا نفس بکشم! خدا با علم به اینکه منِ گم نام چه ها که نخ

امروز فرصت,ی رو که به دست اومده بود رو با دست خودم نابود کردم.....

و من، منی که امروزم را هدر داده ام به چه حقی میتوانم فردا را بخواهم ...؟! مون (مولن) بزرگ ✍ #آلن_فورنیه

می دانی دزدیدن آرزوی کسی یعنی چه؟ به چه هوایی بمانم و نفس بکشم؟ با چه امیدی؟ چه توانی؟ .....

بعد که دیگه, ذوقش رو نداشتم، دوست داری تا کا به لجن کشیده شدنم رو تماشا کنی؟

کاش باشی غر زدنامو بشنوی و دردامو چاره باشی حضورت یعنی بهشت

بی انصافی,ه وبلاگی که رو هر روز سر میزنی بیای ببینی خالیش کردن و نیست!! نامردیه بی خبره بره!!!

خیابان دولت رو میومدم پایین, کنار خیابون مرد معلولی نشسته بود و ترازویی گذاشته بود کنارش برای کسب روزی… هوا یه نمه سرد بود, دیدمش دلم فرو ریخت که کاش میتونستم کاری کنم براش… در همین حال و هوا بزرگواری که چند پلاستیک میوه دستش بود رسید با احترام بسیار و لبخندی دلنشین مرد معلول را سلامی گرم مهمان کرد ...

اگر مرد کمک هستی نیازی نیست منت بزاری، بارها بگی من با همه ی شرایط فلانم حاضر شدم بیام ببینمت، من فلانم من بیسارم… نیازی نیست که بخوای کسی از خط قرمزهاش عبور کنه! اگر کرامتت به کرامت اهل بیت علیهم السلام وابسته است نیازی نیست عاطفه ی کسی رو به زنجیر بکشی که میخوای کمکش کنی! اگر خواستی از اسم اهل بیت...

شب شادی هاشون رو تبدیل می کنن به شب غصه ی ما! مبارکشون باشه این شبهاشون.....

همین حالا که من دلتنگم... +دلتنگم و با هیچ کسم میل سخن نیست

خیلی وقته باهات حرف نزدم، درد دل نکردم! نگفتم ببخش منو... نگفتم غلط کردم.... خیلی وقته انگاری حرفی نداریم باهم! می دونی خدا حس می کنم من که بندگی رو یادم رفته و بندگیت رو نمی کنم توهم منو رها کردی به حال خودم... نکنه شدم مصداق آیه " و یمدهم فی طغیانهم...." یاو یا مصداق " و مترفیهم..." خدا من بنده ام...

قبلنا تو بلاگفا می نوشتم، غم و غصه داشتم ولی حال و احوالم خوش بود چون خدا رو داشتم در واقع خودمو داشتم.... چقدر خوب بود اون روزا... بعدش که دوستی ها پوکید، بلاگفا پوکید یه بک آپی از مطالبم برداشتم و در وبلاگمو که هم خودش هم اسمش و هم رسمش رو دوست داشتم و عاشقش بود گل گرفتم... حالا امشب نمیدونم چه مر...

یه ذره حس و حال خوب پیدا کرده بودم اونم کوفتم شد!از دماغم اومد....

هرچی فکر می کنم حق دارم ناراحت باشم، حق دارم دلگیر بشم اما چرا وقتی حرف دلمو میزنم پشیمون میشم چرا خود خوری کردن رو ترجیح میدم به حرف زدن! چرا باید عذاب وجدان داشته باشم، باید حرص بخورم و این درد عصبی لعنتی.....خدایا یه راهی پیش پام بزار...!!!!!

اینکه یکی دکترای روانشناسی باشه و به قول خودش یه مشاور قهار، ولی نتونه مشکلات شخصی و کوچیک خودش رو حل کنه!!! این درسایی که تو زندگی خودمون به درد نمیخورن مدرکش فقط برا پزه عایا؟؟؟؟؟